Incinta!!

Gelukkig is de maand bijna voorbij

Van nature ben ik nogal een chaoot. Ik vergeet verjaardagen en afspraken met het grootste gemak omdat ik de neiging heb ze niet te noteren in mijn agenda.

Sinds Kleuter werd geboren, begon ik er echt last van te krijgen. In mijn eentje lukte het me nog wel om gauw de deur uit te rennen en maar een klein beetje te laat bij een afspraak te komen, maar met een kind is dat onbegonnen werk. Want als het kind al wakker is moet er van alles mee en als het kind slaapt heb je oppas nodig en dat moet je plannen.

De laatste jaren heb ik mezelf dus aangeleerd om dat beter te doen. Soms ging het goed, maar vaker ging ik de mist in: ik was mijn agenda kwijt, kon geen pen vinden of opende mijn agenda stomweg een paar dagen achter elkaar niet.

Het moest anders en daarom introduceerde ik dit jaar de family-planner in kalender-vorm. Ik hing 'm op in de gang (slim, want daar loop je regelmatig langs) en hing een pen aan een touwtje. Ik besteedde zelfs een middagje aan het overschrijven van verjaardagen en vaste afspraken. Ik was trots.

Maar op een dag kreeg Peuter de kalender te pakken. En sinds die tijd is de maand januari helemaal vol gekrast. Met de grootste moeite ontcijfer ik nu de doorgekraste afspraken en afspraken maken gaat ook haast niet meer: door al het gekras is er bijna geen leeg plekje meer te vinden om ze te noteren.

Over een paar dagen loopt deze maand af en dat is maar goed ook: in februari mag ik er weer lekker op los plannen. Nu maar hopen dat ik er deze keer aan denk de kalender goed op te hangen en niet binnen Peuters bereik te laten liggen.

Primeur

Incinta stapt een klein beetje uit de anonimiteit. Vanaf nu vindt je af en toe foto's in de linkerkolom.

Ze gunnen je een glimp van ons leven. Kleine momenten zoals iedereen die wel kent.

Maar pas op: we komen nooit duidelijk in beeld. Zie het maar alsof je door een kier van de deur mag meespieken.

Ik hoop dat je het leuk vindt.

Het was een lange nacht

Moe van een druk weekend deed ik gisteravond om half tien het licht al uit; het was tijd voor een ouderwets lange nacht slapen.

Dacht ik.

Dreumes en Peuter dachten er duidelijk anders over. Na een minuut of tien begon het: gehuil. Eerst Peuter, daarna Dreumes. Half uurtje stilte, toen begon het weer. Nu allebei tegelijkertijd. We sprayden Dreumes' neusje, kroelden met Peuter die verder nergens last van leek te hebben.

Het werd weer even stil.

En het begon weer.

Het ritueel herhaalde zich ettelijke malen. Om kwart over drie keek ik voor het laatst op mijn wekker. Vlak daarna werd het eindelijk stil tot de wekker om half zeven van zich liet horen. In één ding had ik gisteravond gelijk gehad: het was inderdaad een lange nacht, maar dan met heel veel gehuil en weinig slaap. Vanavond gaan we in de herkansing.

Wie weet.

Het sneeuwt waar je bij staat deze winter

Gisteravond keek ik nietsvermoedend naar buiten en wat bleek? Het had gesneeuwd. Haast niet meer iets om je over te verbazen natuurlijk (er is de laatste tijd immers zoveel sneeuw gevallen), maar ik had het niet zien aankomen. Ookal is het soms een beetje lastig, ik blijf het mooi vinden. Een witte wereld heeft toch iets sprookjesachtigs.

Ondanks dat heb ik deze keer wat minder de drang om naar buiten te moeten en ervan te genieten. Het wordt haast een beetje gewoontjes om door het knisperende witte goedje te lopen en door Kleuter bekogeld te worden met dikke sneeuwballen. Bah, wat klinkt dat blasé zeg.

Kleuter en Peuter waren vanmorgen overigens wel helemaal enthousiast. Voor hen kan het niet vaak genoeg sneeuwen. Dan geniet ik maar van hun enthousiasme, ook leuk.

De grote vraag is: Wie is nou toch die mol?

Nog maar een linkje dan vandaag. Deze keer van één van mijn favoriete tv-programma's, waar ik vorig jaar ook al eens schreef:

Wie is de mol?

Zelden heb ik zo'n intrigerend spel gezien als 'Wie is de mol?'. De opdrachten die gedaan moeten worden zijn geniaal; de kandidaten zijn van elkaar afhankelijk en dat terwijl één van hen 'de mol'(de saboteur) is. Maar wie? Iedereen gedraagt zich verdacht en alles wordt tot in het kleinste detail geanalyseerd door de medekandidaten. De beste kandidaten zijn degenen die zichzelf op een natuurlijke manier als 'de mol' profileren en het spel soms een beetje saboteren, maar tegelijkertijd heel onopvallend geld verdienen voor de pot door opdrachten goed uit te voeren.

En niet alleen de kandidaten hebben hun theorieën. Op het forum plaatsen kijkers de meest vergezochte, maar ook hele slimme theorieën over verborgen aanwijzingen die de mol moeten ontmaskeren.

Tien weken lang denk ik dagelijks na over de vraag wie nou toch die mol is. En altijd heb ik het fout. Maar toch blijft het een geweldig programma. Of misschien juist wel daarom.

Wie kijkt er mee?

Hoe fit is jouw brein?

Geen tijd voor een uitgebreide blog, want ik heb alleen maar even lunchpauze. Maar ik kan natuurlijk best een leuke link met jullie delen. Daarom bij deze:

Breintrainer

Op deze site kun je 20 verschillende spelletjes doen om je brein te oefenen. Je kunt een persoonlijk trainingsprogramma aanvragen en je prestaties worden bijgehouden. Erg leuke brainfitness!

En dan ook nog een foto erbij, het moet niet gekker worden. Alsjeblieft!

Blogfrequentie

Mijn blogfrequentie is een beetje afgenomen en dat heeft een goede reden. Sinds het begin van het jaar ben ik namelijk twee dagen per week aan het werk en Man heeft zijn dagje ouderschapsverlof ingeleverd. We zijn nu dus weer anderhalf-verdieners. Alhoewel ik er van tevoren een beetje tegenop zag, valt het me allemaal niet tegen. Vlotjes leerde ik mezelf een nieuw schema aan dat ik in de week voorafgaand aan De Grote Verandering uitgebreid testte.

Zodoende lag op mijn eerste werkdag als anderhalf-verdiener alles wat we nodig hadden al klaar. Broodjes, schoenen, jassen, tassen, sjaals... ik had het tot in de puntjes geregeld. Één klein detail was er bij ingeschoten en daar kwam ik achter toen ik voor de deur van mijn kantoor stond: de kantoorsleutel hing nog aan Man's sleutelbos. Uiterst vervelend, want er zou verder niemand aanwezig zijn die dag. En nog vervelender was dat ik geen beltegoed op mijn mobiel had. En nóg vervelender dat ik met de bus gekomen was en de volgende pas over een uur zou rijden waardoor teruggaan voorlopig ook geen optie was. En het was trouwens ook heel vervelend dat het enorm vroor en sneeuwde en glad was. Het zat me niet mee.

Voor de dichte deur stond ik me koukleumend af te vragen wat nu mijn volgende stap moest zijn toen ik gebeld werd. Hoera! Het was Man die vroeg of het allemaal gelukt was. Vol trots kon ik melden dat het busreizen geen enkel probleem was en dat ik goed was aangekomen. Daarna ontkwam ik er niet aan om hem om hulp te vragen. Zonder morren reed hij vervolgens in tegenovergestelde richting van zijn werk naar het mijne en opende hij de deur. Daarna bevestigde ik de sleutel aan mijn eigen bos, want dit zou me natuurlijk nooit meer gebeuren.

Ach, een kleinigheidje houd je altijd en verder loopt het dus prima. Maar ik heb wel even wat minder tijd gehad om te bloggen. En vooral wat minder puf. Hopelijk is dat van tijdelijke aard en plaats ik snel weer net zoveel (of misschien wel meer ?) blogjes als voorheen. Je weet maar nooit.

Schaatsmaatje

Inmiddels dooit het alweer, maar ik moet echt nog even vertellen over mijn schaatservaringen. Want als het vriest en de schaatsbaan is open, dan moet je schaatsen vind ik.

Het is minstens tien jaar terug sinds ik voor het laatst schaatste (de laatste vorstperiodes lag ik steeds in mijn kraambed) en ik had zelfs geen schaatsen meer. Op naar de schaatsenboer dus, die me een prachtig paar noren verkocht. Hoge, terwijl ik om lage gevraagd had, maar daar kwam ik pas achter op de ijsbaan.

Daar krabbelde ik een beetje vooruit, terwijl mijn enkels als een soort slapstick heen en weer wankelden. Man motiveerde me en gaf me tips. Werkelijk, ik deed helemaal niets goed. Maar het wél goed doen lukte ook niet. Desondanks bleven de tips van Mans zijde komen en had ik het alweer helemaal gehad. Na twee rondjes én twee hele dikke, blauwe knieën gaf ik het op. Wat een afgang. Man schaatste nog een paar rondjes, het leek wel alsof hij over het ijs vlóóg, en daarna was het tijd voor koek-en-zopie. Gelukkig, dat kon ik nog wel.

Volgens Man moest ik maar eens filmpjes kijken op internet om de techniek te leren en dat deed ik dus braaf. En inderdaad, op 'het droge' had ik de slag snel te pakken. Tijd om me maar weer eens op de ijsbaan te wagen. Een kwart rondje ging het goed, maar daarna begon de ellende weer. Mijn enkels wilden niet en bogen als riet in de wind alle kanten op. Mijn gewrichten deden zeer en deze keer hield ik het na drie rondjes voor gezien. Toch weer een rondje winst, da's al heel wat. Man gleed weer zonder moeite over het ijs. Wat is het toch oneerlijk verdeeld op de wereld.

Twee dagen later. Het leek Man een goed idee als ik eens ging oefenen op de ijsbaan, want het leek hem zo leuk als we samen konden schaatsen. Ik moest alleen, want we hadden geen oppas hadden voor de kinderen. Alleen het idee beangstigde me al. Samen met Man voelde ik me nog een beetje veilig voor honende blikken vanwege mijn gekrabbel, maar in mijn eentje kon ik me niet meer achter hem verschuilen. Toch was de wil om het eindelijk ook eens te kunnen sterker en dus toog ik heel alleen naar de ijsbaan. Ik durfde nauwelijks mijn schaatsen aan te trekken, bang om voor schut te staan tussen al die profs in hun aerodynamische schaatspakken en krabbelde het ijs maar weer eens op. Het eerste rondje was fantastisch! "Wie weet helpt oefenen dan toch", dacht ik even optimistisch. Helaas ging het daarna al gauw weer mis: mijn voeten knakten van binnen naar buiten en de gewrichten van mijn voeten voelden beurs en gekneusd aan. Tot overmaat van ramp werd ik ook nog aangesproken door een man die duidelijk wel een paar rondjes met mij wilde meeschaatsen. "Ja dahaaag", dacht ik, me schamend voor mijn oncharmante gestuntel op de baan, "daar begin ik dus echt niet aan." Ik bleef stokstijf stilstaan tot hij begreep dat er echt geen beweging in te krijgen was en afdroop. Daarna verliet ik maar weer eens de baan.

Hoezeer ik er ook naar uitkeek, inmiddels ben ik blij dat we niet meer kunnen schaatsen. Ik had het groter en leuker gemaakt dan het was. In mijn dromen had ik mezelf al vloeiend de Elfstedentocht zien rijden en beleefde ik kilometers vol schaatsplezier. Zoals wel vaker viel de werkelijkheid keihard tegen. Ik ben bang dat Man op zoek moet naar een ander schaatsmaatje.

Fictie: Morgen

Papa en mama die gaan scheiden. Ze hebben het me gisteren verteld. Mama houdt niet meer van papa, ze heeft een nieuwe vriend. Nu gaat ze bij hem wonen en ik moet mee. We gaan morgen al verhuizen en dan mag ik trakteren op school. Chips, dat had mama al gekocht. Ik vind het best leuk dat ik mag trakteren, maar ik wil niet weg. Volgende week is het verjaardagsfeestje van Fleur en ik mocht ook komen. Maar dat kan nu niet meer, want mama's vriend woont heel ver weg.

Papa blijft thuis wonen, dat zou ik ook wel willen. Hij houdt van mij, dat weet ik zeker. En ik houd van hem. Maar ik houd ook van mama. Van die nieuwe vriend houd ik niet. Ik ken hem niet, morgen zie ik hem voor het eerst. Mama zegt dat hij heel lief is. Papa is ook heel lief.

Ik ben boos en een beetje verdrietig. Iedere twee weken mag ik een weekend naar papa. Eigenlijk wil ik iedere dag wel bij hem zijn. Maar ik wil ook bij mama zijn. Papa is ook boos en een beetje verdrietig, maar hij wil niet dat ik het zie. Dan geeft hij me een knuffel en zegt hij: "Alles komt goed, mop." Ik geloof hem maar, ookal snap ik niet hoe het goed kan komen.

Morgen ga ik trakteren. Morgen ga ik naar mijn nieuwe huis. Morgen mag ik niet meer bij papa blijven. Morgen is een stomme dag. Ik zou willen dat het nooit morgen werd.

Reclame

Laatst had ik een nieuwe douchegel, een verjaardagscadeautje. Ik genoot van het lekkere geurtje en keek op de verpakking wat voor exotisch product erin verwerkt was. Lotusbloem uit Laos. 'Lekker', dacht ik, 'die neem ik vaker mee.' Daarna maakte ik de fout om de achterkant te lezen. Deze zachte douchegel neemt u mee naar de tuinen van Laos.

Euh...

Ik was nog steeds in mijn eigen badkamer met witte tegeltjes die hoognodig gepoetst moest worden en waarvan de douchebak ook wel een opknapbeurt kon gebruiken. Niks tuinen van Laos, niks wuivende, groene palmen (al weet ik niet eens zeker of die wel groeien in Laos). En waar ligt dat eigenlijk, Laos? Ik kon het me zo gauw niet bedenken onder de douche.

Plotseling voelde ik me een beetje ontevreden. Die douchegel beloofde me iets onmogelijks en toch wilde ik het nu hebben. Ik sloot mijn ogen en probeerde me krampachtig voor te stellen dat ik rondwandelde in de tuinen van Laos. Het lukte niet. Het stortende douchewater galmde door de badkamer en kon ik echt niet door laten gaan voor een vriendelijke waterval. Er was geen zacht, verkoelend briesje of gras dat langs mijn enkels streek. Nee, ik stond in een badkamer met gladde tegels. Daar kon geen lekker geurtje wat aan veranderen.

Het deed me denken aan de reclames die ik vroeger op tv bekeek van prachtige barbiehuizen. De barbies vlogen door een donkerblauwe lucht, omgeven met twinkelende sterretjes. Ze hoefden maar heel zachtjes te bewegen met hun toverstafje om de prachtigste elfjes en trappelende paarden voor een ivoren koetsje tevoorschijn te laten komen. Het huis glitterde en straalde. Ik droomde van dat prachtige huis, maar kreeg het nooit want het was te duur. Op een dag speelde ik bij een vriendinnetje en zij bleek dat gedroomde huis wel te hebben gekregen van Sinterklaas (toch gek dat hij aan het ene kind veel duurdere cadeaus gaf dan aan het andere). Vol enthousiasme begon ik ermee te spelen, maar hoe ik ook mijn best deed, het werd nooit zo leuk als in de reclame. De barbies bewogen stroef als altijd en als ik ze optilde vlogen ze wel door de lucht, maar die was niet sprookjesachtig donkerblauw, laat staan dat er twinkelende sterretjes waren of dat het toverstafje elfjes en paarden tevoorschijn toverde. Niets daarvan. Het huis glansde ook niet meer dan normaal is voor plastic speelgoed. Ik had het nog steeds leuk met het speelgoed, maar toch had ik het idee dat ik iets miste.

De reclame had me een beeld voorgespiegeld dat ik nooit zou kunnen bereiken en maakte me ontevreden over het mooiste speelgoed dat er naar mijn mening te koop was.

In twintig jaar tijd is er niets veranderd. Nog steeds belooft reclame me meer dan ik ooit zal hebben. Simpelweg omdat het niet bestaat. Toch jammer.